خاطره در مورد محور قیطول، ازگله و جبهه یال سورمر

از قرارگاه فجر معاونت عملیات تماس گرفتند . جهت هماهنگی بیا قرارگاه . با برادر امانی از بچه های تخریب رفتیم.

سردارعظیمی آقای الله بخش و عموحسن خدابیامرز و شهید جواد قربانعلی زاده درسنگر نشسته بودنند وماهم به جمع این عزیزان پیوستیم .

بعداز تبادل نظرمقرر شد که بچه های تخریب واطلاعات حدود هفت یا هشت ساعت زودتر از نیروهای عمل کننده به منطقه بروند و یک میدان مین در جلو منطقه احداث کنند زیرا محلی که قرار بود نیروها عملیات انجام بدهند خالی عوامل دشمن بود .

ظاهرا به مقرجدیدی در نزدیکی تنگه سرتک رفته بودند ودوم اینکه اگر میخواستند برگردند و محل را بگیرند به میدان مین برخورد کنندزیرا انتظار این میدان مین را ندارند سوم ضربه ای جبران ناپذیر از رزمندگان بخورند وچهارم مسیر تردد آنها که برای کمین وارد منطقه می شدند بسته وتنگ تر شود .

با این اهداف برای اولین بار برای ما وچندمین بار برای عموحسن ونیروهایش به منطقه اعزام شدیم وقرارشد آقای اصغرمعصومی هم هوای مارا داشته باشد.

با تاریکی هوا وارد منطقه شدیم شب اول چونکه با احتیاط می رفتیم حدود سه ساعت طول کشید ومن نگران مجروح شدن احتمالی نیروها بودم چرا که مسیر طولانی بود وفقط با نفر و برانکارد جابجایی امکانپذیر بود به محل رسیدیم.

دشمن دارای سنگرهایی بود به طرف ما، عموحسن وچند نفر هم بودند که اسم آنها را یادم نیست رفتیم جلو ویک منطقه که کمی ناهمواری کمتری داشت سمت دشمن ودرست زیر بمو از آنجا اگر عراقی ها سنگ می انداختند روی سر ما می افتاد و آنطرفتر تقریبا درختان بلوط که کمی هم به هم نزدیکتر بودند مشخص بود و قرار شد ما در اولین فرصت نیرو وامکانات کاشت میدان مین را آماده کنیم وبا هماهنگی وارد منطقه شویم.

حالا موقع برگشت به جای اول حدود بیست دقیقه طول کشید عمو حسن با آن خندهای مخصوصش گفت دهقان حالا چی می گی گفتم بگم؟ گفت بگو من گفتم چرا یک دفعه برای گرفتن بمو عملیات نمی کنید؟ دستی سر شانه ام گذاشت و گفت ببین قاطری که چموش باشد نمی شود یک باره ازش سواری گرفت باید آرام آرام آن را رام کرد. خداوند روحش راشاد کند شادی روحش صلوات.

راوی : دهقان